புறத் தோற்றத்தில் கயவர்கள் (திருமறைமையான, கீழ்மையானோர்) கூட மனிதர்களைப் போலத் தோன்றினாலும், அவர்களின் இதய பண்புகள் மனிதர்களோடு ஒத்ததாகாக எங்குமில்லை என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

நன்மையை உணர்ந்து அதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் நடக்கக்கூடியவர் தான் கயவரைப் போன்று இருக்கிறார்; அவனுக்கு உள்ளத்தில் ஆழமான வேதனை/அவலம் இல்லாதது அவன் பண்பை காட்டுகின்றது.

கயவர் தன் விருப்பங்களைக்கே மையமாகவோ, தனக்கே பிடித்ததையே செய்தாலோ வாழ்கிறான்; இது தேவன்களோடு ஒப்பிடப்பட்டாலும், ஒழுக்கமின்றி தன்னிலை அட்டவடிவாக நடத்துவது தான் அவரின் பண்பு.

பிறரைப்போல கீழ்மையான செயல்களைச் செய்தாலும் கூட, தன்னுடைய உயரச் சூழலை நியாயமாக மதிக்காமல் அவரைப் பொருத்துக் கொண்டு அதைக் குறைத்துக் கூறும் தொழில்களைவிட, அது மேலும் அவன் கீழ்மையை வெளிப்படுத்தும் என்று கூறுகிறார்.

பயமும் ஆசையும் காரணமாக, கீழ்மையானவர் கூட சில சமயம் ஒழுக்கம்/சட்டம் போன்று நடிப்பான்; ஆனால் இது உண்மையான பண்பல்ல, அது அவனின் பண்பை இன்னும் கீழ்த்தரமாக காட்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

கயவர் தானே கேட்ட மறைவான செய்திகளைப் பிறருக்குச் சொல்லி அறையப்படும் “உறைபறை” போன்றவராக அமையும்; இது அவன் நெறியின்மையை வெளிப்படுத்தும்.

கயவர் தன்னுடைய உதவியோ, ஆறலும் குறைவாகவே பிறரிடம் கொடுக்கும்வர்; இதனால் அவர்களின் செயல் தனக்கே அல்லாதவர்களுக்கு கூட பயன்படாது என்று எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

உண்மையான உதவி பெற வேண்டுமானால் அறிவு உடையோரிடம் சென்று கேட்க வேண்டும்; ஆனால் கயவரிடமோ, அவனின் செயலின்மையாக இருந்தாலும், பயன் கிடைக்காமல் இருக்கும் — இது அவன் கீழ்மைக்கு உதாரணம்.

பிறர் பெற்ற உடுப்பதையும் உண்பதையும் பார்த்து பொறாமை கொண்டு குற்றம் காண்பவர் — இது பழிவழக்கமான மனப்பாங்காகும்; அவன் *கயமை*-யின் தாழ்வு பண்பைச் காட்டும்.

துன்பம் வந்த பிறகு, தன்னை (அதற்கான பயிற்சி இல்லாமல்) பிறரிடம் விற்று தன் பலன்களை இழந்து விடுபவர் — இது *கயமை*-க்கு உரிய தாழ்வான செயலாகும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.