செருக்கும் சினமும் குற்றமான இழிவு குணங்களும் இல்லாதவருடைய வாழ்வில் காணப்படும் பெருக்கமும் உயரும் பெருமை உள்ள சேர்க்கையாகும்.

பொருள் கொடுக்காத தன்மை, மாட்சியில்லாத மானமும், தகுதியற்ற மகிழ்ச்சியும் தலைவனுக்குக் குற்றங்களாகும்.

பழி நாணுகின்ற பெருமக்கள், தினை அளவிலேயே குற்றம் வந்தாலும் அதை பனை அளவாகக் கருதி தன்னுள் தடுக்கித் தாங்குவர்.

குற்றமே ஒருவனுக்கு அழிவை உண்டாக்கும் பகையாகும்; ஆகையால் குற்றம் செய்யாமல் இருப்பதே முக்கிய நோக்கமாகக் கொள்ளவேண்டும்.

குற்றம் வருவதற்கு முன்பாகவே அதனை தடக்காது உட்கொள்ளாதவனுடைய வாழ்க்கை, நெருப்பின் முன் உள்ள கம்பம் போல் அழிந்து விடும்.

முதலில் தன் குறைகளை நீக்கிக் கொண்டு பிறருடைய குறைகளை காண்பவன், இறைவனுக்காக குற்றமற்றவன் என்று கருதப்படும்.

செய்ய வேண்டிய நன்மைகளைச் செய்யாமல் செல்வத்தைச் சேமித்து வைத்திருப்பவன் செல்வத்தை இழந்து அது பயனிழக்கின்றது.

செல்வத்தின் மேல் பற்றுக் கொண்டுள்ள உள்ளம் குற்றம் அறியாமல் எண்ணத்தக்கது அல்ல; இது ஒருவகை பெரிய குற்றமாய் கருதப்படுகிறது.

எக்காலத்திலும் தன்னை மிக உயர்ந்து எண்ணி வியந்து பேசவேண்டாம்; நன்மை தராத செயல்களை விரும்பிக் கூட கூடாது.

தன் விருப்பத்தை பிறர் அறியாதபடி நிறைவேற்றினால் பகைவர்களின் சூழ்ச்சிகள் பலிக்காமல் போகும்.