யாரிடத்திலும் எளிமையாக நடந்து பேசுவதுதான் *பண்புடைமை* என்று அழைக்கப்படும் உயர்ந்த பண்பை அடைவதற்கான எளிய வழி என்பது வள்ளுவரின் கருத்து.

பிறருக்கு அன்புடன் நடக்கவும், பிறந்த குடும்பத்தில் நீதி மற்றும் பண்புடன் வாழவும் — இவை இரண்டும் சேர்ந்து *பண்புடைமையை* உருவாக்குகின்றன.

உடல்பகுதி போன்றவற்றைக் கொண்டு ஒருவர் நல்லவர் என்று மதிப்பது தவறானது; நற்பண்புகளை உடையவர்களே *உண்மையில் மக்களாய் இணைவார்கள்*.

பிறருக்குப் பயன்படும் நற்பண்புகள் கொண்ட ஒருவரின் பண்பை உலகம் மதித்து போற்றும்.

விளையாட்டாக கூட ஒருவரை இகழ்ந்து பேசுவது கூட தவறு; அறிவுடையவர் வன்மொழிகள் இல்லாமல், பகைவருடனும் *பண்புடன்* நடந்து கொள்வார்.

பண்புடையோர் வாழும் சூழல் கொண்டு தான் உலகின் அமைப்பும் இயங்குகின்றது; இது இல்லையெனில் மனித வாழ்வு நிலைத்திருக்கமுடியாது.

அரம் போல் கூர்மையான அறிவு இருந்தாலும் கூட, மக்களுக்கு பயன்படும் பண்பு இல்லாதவன் மரத்துக்கே ஒப்பானவன்; ஆற்றுவதில் பெருமை இல்லை.

*நண்பாற்றாமை (நட்பிற்கான மனம் இல்லாமை)* உள்ளவனுக்கு பண்பாடு என்ற உயர்ந்த பண்பு இல்லை என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

நன்மைகளை உணராதவர்கள் நகைசுவையாகவும், நற்பண்புடையவர்களின் பெருமை அவரின் செயல்களில் தான் வெளிப்படும்.

பண்புடையவர்கள் பெற்ற செல்வமும், நல்ல செயல்களாலுமே நல்ல உறவுகளைப் பெறுவதால் மட்டுமே முழுமையாக பயன் தரும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.