அன்பு மனம் இல்லாமல், பொருள் பெறுவதே ஒரே நோக்கம் கொண்ட பொதுமகளிரின் இனிமையான சொற்கள் கூட பிறருக்கு பின் வருத்தத்தையே தரும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

பலன் விளக்கும் மொழியோடும் பண்போடும் பேசுபவர் கூட, அன்பு இல்லாத பொது மகளிரின் புன்னலமான பேச்சை நம்பி இறுதியில் ஏமாந்து விடுவார்.

பொருளையே நோக்கி பொய் முயற்சி செய்து உறவை ஆரம்பிப்பது, இருட்டறையில் தெரிந்ததில்லை போல தன்னை பிணமாகச் சார்ந்து கொள்வதுபோல் தீமையை தரும்.

இயற்கை அறிவும் ஆராய்ச்சியுடனும் கூடிய உயர்ந்த அறிவுடையோர், பொதுமகளிரின் தூய்மை இல்லாத பொய்மையான மேனத்தைத் துயரப்படாமல் தாண்டுவார்கள்.

பிறர்க்கு நன்மையை தரும் பண்பும் உண்மையான அறிவும் உடையவன், பொதுமகளிரின் இழிவான பரினலத்தைத் தேடி அனுபவமாட்டார்.

உடலின் இன்பத்தை மட்டுமே நோக்கி நடக்கும் பொது மகளிரின் புன்னலம் (இனிமை) மற்றவர்களுக்கு lasting சிறப்பு தராது.

பொது மகளிரின் பொய்யான புன்னலத்தைப் பற்றி அறிந்து விலகினாலும், அது திரும்பிப் போகவில்லை என்றாலும் கூட, உயர்ந்த அறநெறிச்சொல் உடையவர் அதை இனிமையாய் கருத மாட்டார்.

உண்மையான நேசமும் வாழ்வியல் உறவும், பொது மகளிரின் புன்னலத்தைவிட அதிகமான இனிமையை தரும் என்றார் வள்ளுவர்.

பொன் போல glänzing புன்னலத்தைவிட, உண்மையான ஈடு நலத்தை தரும் அன்பானவளே அதிகமான மதிப்புக்குரியவள்.

பொது மகளிரின் வெளியீட்டு புன்னலத்தை பெருக்கி புகழ்படுத்தித் தாங்க முடியாததால், அந்த வழிமுறையால் “மன்னர்” என்று குறிப்பிடப்பட மாட்டார்.