மிகப் பெரிய சிறப்புகளை பெற்றவராக இருந்தாலும் கூட, அது அவனை இழிவாகச் செய்யும் செயல்களை செய்ய வைக்கக் கூடாது; பெருமையை இழக்காமல் நல்ல முறையில் நடக்கவேண்டும்.

ஆன்மிகமான உயர்ந்த பெற்றோரைப் பெற்றாலும், அவன் புகழ் தரும் செயல்களில் கூட பண்பின்மையைத் தவிர்த்து, சான்றாண்மையோடும் பேராண்மையோடும் நடக்கவேண்டும்.

செல்வம் அதிகமான காலத்தில் பணிவுணர்வு வேண்டும்; செல்வம் குறைந்து வறுமையான சூழ்நிலையிலும் பண்புடைமையை இழக்காமல் உயர்ந்த நிலை சேர வேண்டும்.

தமது உயர்ந்த நிலையை இழந்து தவறான செயல்களில் ஈடுபட்ட மனிதர், தலையிலிருந்து விழ்ந்த மயிரைப் போல் அவமானத்திற்குள்ளாகிப் போவார்.

மலைப் போன்ற உயர்ந்த நிலை கொண்டவரும், ஒரு சிறிய தவறான செயலையும் செய்தால் அதன் காரணமாக இழிவடைந்து தாழ்வுறுபவர்.

புகழும் பெருமையும் இருந்தாலும், அவமானம் தரும் இடத்துக்குப் பிறகு பின் சென்று தாழ்ந்து நடப்பது ஒரு மனிதனின் பெருமையினை இழக்கச் செய்கிறது.

தன்னை இகழ்பவரின் பிறகு சென்று வாழ்வதைவிட, அவமானத்திற்கும் இழிவிற்கும் உட்படாமல் போய் இறைவனிடம் செல்லப்படுவதாகவே கருதப்படுவது சிறந்தது.

உயர் மரபினால் கிடைத்த பெருமையை இழக்குமாறான சூழ்நிலையிலேயே, உடல் வாழ்வை நீட்டிப்பதற்காக அதன் பெருமையை இழக்கச் செய்யாத செயல்களைத் தேர்ந்து கொள்ள வேண்டியது நல்லது.

ஒரு மாயிரும் உடலை அலங்கரிப்பது போல், மானம் அழிய போகும் நேரத்தில் அதை இழக்காதவர் தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான பெருமையை அடைவார்.

இழிவை எதிர்நோக்கி, அவமானத்திற்குப் பொறுப்பு காட்டாமல் மரணத்தைதான் தேர்ந்தெடுப்போர் — அவர்களுக்கான மானம் உலகம் நீண்டகாலம் புகழ்ச்சியுடன் கொண்டாடும்.