வறுமையைப் போல் துன்பமானது எது என்று கேட்டால், அதற்கு இணையாக வேறு எதுவும் இல்லை; வறுமையே துன்பமானது.

வறுமை என்ற பாவி ஒருவரை நெருங்கினால், அவனுக்கு இவ்வுலக இன்பமும் மறுபிறவையின் இன்பமும் இரண்டும் இல்லாமல் போகும் நிலை ஏற்படும்.

வறுமை என்று அழைக்கப்படும் மன ஆசை ஒருவனை நெருங்கினால், அது அவனுடைய பழைய குடும்பப் பெருமையையும் அவரது புகழையும் அழித்து விடும்.

நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவரிடமும் வறுமை வந்தால், அது இழிவு தரும் சொற்களைச் சொல்லச் செய்யும் சோர்வை உண்டாக்கும்.

வறுமையின் துன்ப நிலையிற்குள் பலவகையான துன்பங்களும் சேர்ந்து விளங்கும்; இதுவே மிகுந்த வேதனை.

நல்ல கருத்துகளை தெளிவாகப் பேசினாலும், சொல்பவர் வறியவன் என்றால் அவருடைய சொல் பிறரால் பயன்படுத்தப்படாமலும் சிறப்பாக மதிக்கப்படாமலும் போய் விடும்.

அறத்தோடு சேராமையான வறுமை ஒருவனைச் சேர்ந்தால், அந்நியனாகவே பிறரும், நாணாகவே அவரது தாயும் விசாரிப்பார்.

நேற்றுக் கொலை செய்தது போலும் வலியுறுத்திய வறுமை, இன்றும் நிலைத்து வரும் போலதாகவே மனதில் அச்சம் தோன்றும்.

நெருப்புக்குள் கூட தூங்க முடியுமென்றாலும், வறுமையின் பேதையில் கண்மூடித் தூங்குவது இயலாத காரியமே.

பொருள் இல்லாத நிலையில் கூட முற்றாகத் தன்னைத் துறக்காததால், பிறரது உப்புக்கும் கஞ்சிக்கும் நிலை போன்ற கேடு சந்திக்கப்படும்.