ஒருவருக்கு உண்மையான “உடையவர்” என்று சொல்லப்பட வேண்டியது ஊக்கம் கொண்டவரே; ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் வேறு எதை உடையவராக இருந்தாலும் உடையவர் என்று கருதப்பட மாட்டார்.

உண்மையில் உடையவை என்றால் உள்ள வாழ்வில் ஊக்கம்; மற்ற பொருளுடைய்மை போன்றவை நிலைத்திருக்க முடியாமல் நீங்கிவிடும்.

உறுதியான ஊக்கத்தை தன்னைச் சேர்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள், செல்வத்தை இழந்தாலும், “இழந்தோம்” என்று மனம் கலங்க மாட்டார்கள்.

எதற்கும் சோர்வு இல்லாத நிலையான ஊக்கம் உடையவனிடம் தான் உண்மையான ஊக்கம் நிலைத்திருக்கும்.

நீர் பெருகும் அளவு போல மனிதரின் உயர்வும் அவரது உள்ள ஊக்கத்தின் அளவே ஆகும்; உள் ஊக்கம் கெட்டால் காணப்படும் துன்பமும் அதன் குறையினால் தான்.

நினைப்பது எல்லாம் உயர்வு பெற்று நிறையவேண்டும் என்று எண்ணினாலும், அது கைகூடாவிட்டாலும் கூட அந்த உயரத் தில் தவறாதே என்று தீர்மானித்திருக்க வேண்டும்.

உடலின் பல இடங்களில் காயம் ஏற்பட்டாலும், உறுதியான ஊக்கம் உடையவர் தளராமல் தன் பெருமையை நிலைநிறுத்துவார்.

ஊக்கம் இல்லாதவர் இவ்வுலகில் வள்ளல் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் மகிழ்ச்சியும் அடைய மாட்டார்.

பருத்த உடலும் கூர்மையான கொம்புகளும் கொண்ட யானை கூட ஒரு ஊக்கமுள்ள புலியைக் கண்டால் அஞ்சி நடுங்குவது போல, உடல் அமைந்து இருந்தாலும் ஊக்கம் இல்லையென்றால் பயம் மட்டுமே இருக்கிறது.

மனிதனுக்கு உண்மையான செல்வம் என்பது ஊக்கம் தான்; ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் வடிவத்தில் மனிதர்களாக இருந்தாலும், மரங்களைப் போல் பயனற்றவர்கள் மட்டுமே.