அனைத்து உயிர்களிலும் பிறரை எதிர்க்கும் பகைவுணர்வுத் தன்மையை வளர்க்கும் தீய பண்புதான் இகல் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.

ஒருவன் பிரிந்து நடக்கும் போது எதனையும் வெறுப்பு காரணமாகச் செய்ய வேண்டியதில்லை; பகை உணர்வை உடையவரோடும் தீமை செய்யாதே என்பது உயர்ந்த பண்பு.

மனத்தில் பகைபற்றும் தீய நோயை நீக்கினால், அவனுக்கு அழியாத, தவறற்ற புகழும் நல்ல பெயரும் கிடைக்கும்.

பகைமையின் காரணமாக உள்ள பெரிய துன்பத்தை நீக்கினால், அது இன்பத்திலும் மிக உயர்ந்த இன்பத்தை வழங்கும்.

மனத்தில் பகை எண்ணம் தோன்றும்போது அதனை வளர்ச்சியின்றி சமாளித்து அதற்கு எதிராக நடக்கும் வலிமையான ஒருவனின் தன்மையை வெல்ல எவரும் இயலாது.

பகைவுணர்வை வெற்றி என கருதி அதை வளர்த்தவன், அவன் வாழ்க்கையில் தவறு, அழிவு என இரண்டும் சேர்ந்து வரும்.

பகை உணர்வை முன்னிலைப் பட்ட அறிவினை உடையவன், உண்மையில் வெற்றியை தரும் நெறிகளை ஒருபோதும் உணரமாட்டான்.

மனத்தில் தோன்றும் பகை எண்ணத்தை எதிர்த்து நிற்பதும் அதன் வளர்ச்சியைக் கூடுதல் ஊக்கமாய்க் கொள்ளாது தடுக்கவும் செய்பதும் ஒருவருக்குச் செல்வத்தை வழங்கும்; அதை விரும்பி ஊக்கிப்பட்டால் கேடு வருகிறது.

நன்மை வரும்போது பகை எண்ணத்தை நினைக்காதவன், ஆனால் தன்னை நசுக்க வேண்டுமென்றால் தானே பகை எண்ணத்தை பெரிதாக கருதி அதை வளர்த்துக் கொண்டான்; இதனால் கேடு வருகிறது.

மனமாறுபாடு கொண்டு பகையுணர்வை வளர்ப்பவர்களுக்கு வரும் துன்பங்களை, நல்லிணக்கமான நட்பினால் ஏற்படும் நற்பயன்களோடு ஒப்பிட்டால் உண்மையான நன்மை தெளிவாக தெரியும்.