ஒருவன் பேசாமலிருந்தபோதுமே அவரின் மனக் கருத்தை அவரது முகத்தைக் குறித்து உணரக்கூடிய திறன் உடையவன் உலகத்திற்கே மிகவும் பயன்படும்.

பிறரின் உள்ள கருத்துகளை தெளிவாக உணரக்கூடிய திறமை, கடவுளிடம் கூட உள்ள திறனைப் போலவே மதிக்கப்பெறும்.

ஒருவரின் மனக் குறிப்பை உணர்ந்த பின்னரும், அந்த நபரை நம்பி எந்தப் பொறுப்பையும் நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைக்கவும் முடியும்.

ஒருவர் மனக் குறியை மட்டும் அறியாமலே, உடலில் இருக்கும் உறுப்புகளால் செயல்படும் நமக்குத் பயன் என்ன? அது கண்கள் கூட பயனில்லை என்பதைப்போல்.

பளிங்கு போல, நமக்குக் கிட்டையில் உள்ளதை வெளிப்படுத்துவது போல நெஞ்சம் உணர்வை முகம் காட்டிவிடும்.

உள்ளாரின் உள்ளத்தை வெளிப்படையாக முகம் காட்டும்போதே அவரை நன்கு அறிந்தவனாக கருதலாம்; முகம்தான் உயிரின் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டுகிறது.

வாயால் சொல்லாமல் நியாயமான செயலைச் செய்யாமல் மேலும் நெருங்கி பார்க்க வேண்டும்; மாசுக்கன்னாலே உண்மை தெரியும் என்கிறபடி செயல்படனும்.

உண்மை சொல்லும் போது கேள்விக்கு இடையூறு ஏற்படாது; நான்கு கண்கள் போன்ற தெளிவு உள்ள பார்வை உண்மையை பிரிச்சுவிடாது.

ஒருவன் எவரோ குற்றம் இல்லாமல் கூறினாலும், அவர் உண்மையாக கூறியதை உணர்ந்து கொள்ளாமல் கேட்பவரும் தான் தவறாக இருக்கிறார்.

எல்லா நேரங்களிலும் பேசுதல் போல் தேவையில்லை; சொல்லாமையில் பிறர் மனத்தை அறிந்து செயல்படுத்துவது கூட நலத்தை தரும்.