ஒருவரின் வாழ்க்கைக்கு **ஒளி (ஊக்கம்)** மிக முக்கியம்; அதை இழவில்லாமல் நடக்க வேண்டும். ஊக்கமின்றி வாழ்வது *இழிவு* உடையதாகும்.

எல்லா உயிர்களுக்கும் **பிறப்பு சமம்**; ஆனால் அவர்களுடைய **செய்தொழில் மற்றும் பண்புகள் தான்** அவர்களை உயர்ந்தவர்களாகவும் *பெருமை பெறும்*வளாகவும் மாற்றுகின்றன.

உயர்ந்த பதவி இருந்தாலும் **பண்பு இல்லாதவர்** உயர்ந்தவர் அல்ல; கீழ் நிலையில் இருந்தாலும் **இழிவான பண்புகளை தவிர்க்கும் ஒருவர்** தாழ்ந்தவர் அல்ல.

ஒரு **தன்னைத்தான் பாதுகாக்கும் நெறிப் பண்பைப் போல**, ஒருவன் தன்னை தவறாமல் நடத்தினால் தான் உண்மையான *பெருமை* அவனைச் சூழும்.

*பெருமை* உடையவர் அவருக்கே அரிதான, உயர்ந்த செயல்களை **சరిఅடியில், முறையான வழியில் செய்து முடிப்பார்**; இதுதான் அவரது பெருமையை வெளிப்படுத்தும்.

*பெருமை மிக்கவர்களைப் போற்றிக் கொண்டாடுதல்* என்பது, மனதில் இருந்து உணர்ந்த உயர்ந்த நோக்கமாகவே இருக்க வேண்டும்; அது *சிறிய மனநிலையினரின் மனதில்* தோன்றாது.

பிறரால் கருதப்படும் பிறப்பு, செல்வம், படிப்பு போன்ற *பிறப்புச் சிறப்புகள்* கூட, அவை பொருந்தாதவரின் கையிலே இருந்தால் அவரை பெருமையாக்காது.

உண்மையான *பெருமை* உடையவன் எப்பொழுதும் **பணிவுடன் நடத்துவார்**; ஆனால் *சிறுமை (meanness)* உடையவன் தன்னைத்தானே புகழ்ந்து வரவேற்பார்.

பெரியவரின் *பெருமை பண்பு* என்பது **செருக்கு இடமில்லாத பணிவான நடத்தை**; ஆனால் சிறுமையானவர் *அதிக பெருமிதத்தில் திளைக்கிறான்*.

பெருமை உடையவன் *பிறருடைய குறைகளை மறைத்து அவரின் சிறப்பை புகழ்வான்*; சிறுமையோ *பிறருடைய குற்றத்தை மட்டும் வெளிச்சம் பார்க்கும்*.