தவறான செயல்களுக்காக வெட்கமாக உணர்வதுதான் உண்மையான *நாணுடைமை*; இதையே நல்லவர்கள் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

உணவும் உடையும் எல்லோருக்கும் பொதுவானவை; ஆனால் *எழுபொருள் தன்ன உடம்புக்கே வெளியானதாக இல்லாமல், மனத்தில் உள்ள நாணுதுணிவு* தான் மனிதனின் சிறப்பு.

உடலின் நிலை போன்றது போல, *நாண்* என்ற உயர்ந்த பண்பு கூட உடம்புடனே இணைந்து வாழ்கிறது; இதுதான் நற்பண்பின் அடையாளம்.

சான்றோருக்கான நாணுடன் நடந்தல் அவர்களின் அணிகலன்; அது இல்லாமல் *பெருமிதமான நடத்தைதான் நோயாகக் கருதப்படும்*.

தன்னைப் பழிக்கும் பழி மற்றும் பிறரைப்பழிக்கும் செயல்களுக்கும் ஒருபோல் *வெட்கமாக உணர்வதும்* — உலகம் அவரை நண்ணுடன் கூடியவன் எனப் பார்ப்பதற்கு காரணமாகும்.

உலகம் பரந்து விரிந்து இருக்கும்போதும், *நாணுடைமையை தன் காப்பாகக் கொண்டு நிலையோடு வாழும்* மனிதர்கள் தான் உயர்ந்தோர்.

*நாணுடைமை காரணமாகவே* ஒருவர் உயிரை விட்டாலும் மனநாணத்தை இழக்க மாட்டார் — உண்மையான நாணுடைமை உடையவர் இதுபோல் ஆக்க செய்கிறார்.

பிறர்க்குரிய வெட்கத்தை உணர்ந்து நாணும்படி செயல்படாமல் இருந்தால் — அது *அற நாணத்தையும் தழைத்துவிடும்* தீங்காகும்.

ஒழுக்கத்தில் பிழை இருப்பதால் *நாணுடைமை இல்லாத நிலை* நலத்தை அழித்து விடும் — அது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய குறையாகும்.

மனத்தில் *நாணுடைமை இல்லாதவர்* நடப்பது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மையை கயிறு வைத்து நடப்பது போல் — உண்மையான உயிர்ச் சிறப்பில்லாமல் இருக்கும்.