மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் மனம் மறந்து சோர்வு அடைவது மிக தீயது, அதுவே ஒரு வெகுளியின் தீய செயலைப் போல தீமாகும்.

தினமும் வரும் வறுமை அறிவை அழிப்பது போல, மறதி ஒருவரின் புகழையும் அழித்து விடும்.

மறதியால் சோர்ந்து நடப்பவர்க்கு புகழோடு வாழும் தன்மை கிடையாது; அது உலகத்தில் எந்தத் துறை நுகர்பவருக்கும் முடிவான கருத்தாகும்.

உள்ளத்தில் பயம் உள்ளவர்க்கு எந்தவொரு பாதுகாப்பும் பயனில்லை, அதுபோல நினைவில் மறதி உள்ளவர்க்கும் எந்த நன்மையும் இல்லை.

வரவிருக்கும் இடையூறுகளை முன்னதாகவே அறிந்து காக்காமல் மறந்து சோர்ந்தவன், பிறகு அவை வந்தபோது தன் பிழையை நினைத்து வருந்துவான்.

எவரிடத்திலும் எப்போதும் மறதி இல்லாமல் இருக்குமானால், அதற்கு ஒப்பான நன்மை வேறு எதுவும் இல்லை.

மறதியில்லாத மனத்தால் எண்ணிச் செயல்பட்டால், செய்வதற்கு அரியவை என்று ஒருவனால் முடியாததாக தோன்ற அதிகமில்லை.

உயர்ந்தோர் புகழ்ந்து சொன்னவற்றை விரும்பிக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அவ்வாறு செய்யாமல் மறந்து சோர்ந்தவர்க்கு வாழ்க்கையில் உயர்வு இல்லை.

தம்முடைய மகிழ்ச்சியில் கடமைகளை மறந்து போய்த் துன்பப்பட்டவர்களை நினைத்துப் பார்த்து திருந்திக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒருவன் நினைத்ததை எட்டாமல் விடாமல் நினைத்து செயல்பட்டால், அவர் கருதியதை அடைதல் எளிதாகும்.