செய்ய வேண்டிய நல்ல செயல்களை கடமை என உணர்ந்து தக்கவாறு செயல்படுவதே உண்மையான சான்றாண்மை; அதனை தொடர்ந்து நடக்கும் நண்பரும் மதிப்பும் தானே பெறப்படும்.

சான்றோருடைய நலம் என்பது அவரின் பண்பின் நலமே; பிற எந்த நலமும் அவருடைய பண்பில் இணைக்க முடியாது.

அன்பு, நாணம், ஒப்புரவு, கண்ணோட்டம் மற்றும் வாய்மை — இவை ஐந்து தூண்களாக சான்றாண்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

உயிரை காயப்படுத்தாமல் நடக்கும் அறத்தை நோன்மை எனவும், பிறர் தீமையை மற்றவரிடம் சொல்லாமையும் சால்பு எனவும் குறிப்பிடுகிறார்; இவை சான்றண்ணமையின் பண்புகளே ஆகும்.

திறமை possessed பயன் தருகிறவரின் பணிவான நடத்தை தான் உண்மையான ஆற்றல்; இதுவே பகைவரையும் நண்பராக்கும் கருவியாகும்.

சான்றாண்மையின் சோதனை எது என்றால் — அத்தகைய மனிதர் தன்னை விட குறைவானவரிடமும் தோல்வியை ஏற்றுக் கொள்ளும் பண்போடு இருக்கிறாரே உயர்ந்தவர்.

சான்றாண்மையுடையவன் தன்னுடைய குணத்தை இழக்காமல், துன்பத்தை உண்டாக்குகின்றவருக்கும் நன்மையை செய்ய முனைந்து நடக்கும்; இததான் சான்றாண்மையின் பயன்.

சால்பு எனப்படும் உறுதியான நெறியை ஒருவன் பெற்றிருந்தால், வன்மக்களையும் எதிர்நீக்கும் தைரியமும் அவனுக்கு உண்டு; இது உயர்ந்த பண்பு.

கால மாற்றமும் சூழல்கள் மாறினாலும், சான்றாண்மையின் உயர்ந்த பண்புகளை இழக்காதவரே ‘சான்றாண்மை’ என புகழ்பெறும்.

சான்றோரின் சான்றாண்மையெனப்படும் நற்பண்பு குறையத் தொடங்கினால், உலகமும் அதனை தாங்காது அழிந்து போயிடும் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.