அறியாமையையே அனைத்து இல்லைகளிலும் மிகக் கொடுமையான இல்லை; பிற இல்லைகளைக் உலகம் அவ்வளவாகப் பொருட்படுத்தாது.

அறிவில்லாதவன் மனம் மகிழ்ச்சியோடு பொருளை கொடுப்பதற்கு காரணம் வேறு எதுவும் இல்லை; அது பெறுபவரின் நன்மையின் பலன் என்று கருத வேண்டும்.

அறிவில்லாதவர் தானே தற்கே ஆண்டுவைத்த துன்பத்தை அவரது பகைவரால் கூட அளிக்க முடியாது; இதுதான் அறிவினையின் தீங்கு.

புல்லறிவு என்று சொல்லப்படுவது — “நாம் அறிவுடையவர்கள்” என்று தம்மைத் தான் பிழைக்கும் புண்னகை; அதை அறிவினை எனப் பார்க்க வேண்டும்.

தன்னைப் படிக்காததோடே இசைவாகப் போல நடித்து செயல்படுவது கூட மற்றவர்களுக்கு ஐயம் தரும்; அதுவே அறிவினையின் பிழை.

உள்ள குற்றங்களை மறைத்து ஆடையால் மூடி நல்லவன் போல் நடிப்பது தான் மிகக் கொடிய அறிவினை.

அரிய அறிவுச்செழியைப் பெறாதவனாக செயல்பட்டு வாழ்வில் உண்மையைக் காக்காதவன் தானே தன்னுக்குத் தான் பெரிய துன்பத்தை ஏற்படுத்துவான்.

பிறர் அறிவுரை சொன்னாலும் அதை செய்யாதவன், தன்னை அறியாமல் செயல்படும் அவன் வாழ்வில் அறியாத நோயாக வரும்.

அறிவில்லாதவருக்கு அறிவுறுத்துபவரே அறிவில்லாத போதும், தானே அறிவுள்ள போதும் தோற்றமளிப்பான் — இது அறிவினையின் பலவீனம்.

உலகத்தில் நல்லவர்கள் இருக்கின்றனர் என்று உணர்ந்து சொல்லாமல், “அவர்கள் இல்ல” என்று ஒருவன் பொறுஷ்டிப் பேசினால் — அவனை உலகம் ஒதுக்கும் பேயாகப் பார்க்கும்.