தன்னிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் மகிழ்ந்து கொடுப்பவரிடத்திலும் சென்று *இரந்து கேட்காமல்* இருப்பது கோடி மடங்கு நல்லது; மற்றவரிடம் வேண்டி செல்வதைத் தவிர்ப்பதே உயர்ந்த பண்பு.

பிறரிடம் இரந்து வேண்டி உயிர் வாழ வேண்டும் என்ற நிலை இருந்தால், உலகத்தைப் படைத்தவனும் கூட அலைந்து அழிந்து போய் வழியில்லாதவராகிவிடுவானாக.

வறுமையை பிறரிடம் இரந்து நீக்குவோம் என்று கருதி *பிறரிடம் வேண்டி நீக்க முயற்சிப்பது* — அது உண்மையில் அதிக கொடுமையான செயல்பாடாகும்.

வாழ்வதற்கு வழியில்லாத நிலைப்பாட்டிலும் பிறரிடம் கையேந்திக் கேட்க வேண்டாம் என்ற மன நிலை — உலகம் முழுதும் கூட போற்றாத *பெரும் பண்பு*.

கூடவே வரைக்கும் கூழே போல் எளிய உணவும் மனிதன் தன் உழைப்பால் பெற்றதும் — பிறரிடம் வேண்டி பெறுவதினால் உயர்ந்ததாகும்.

பசுவிற்கு நீர் வேண்டும் என்று வளரும்போது கூட பிறரிடம் வேண்டி கேட்க வேண்டாம்; நாவிற்கே *பிறரிடம் வேண்ட வேண்டிய நிலையைத் தொடர்வது மிக இழிவானது* என்று கூறப்படுகிறது.

நான் எல்லோரையும் வேண்டுவதில்லை என்று சொல்வதையே *பிறரிடம் இரந்து வேண்ட வேண்டாமென்று* என்கிறார்; தன் உள்ளத்தில் உள்ளதை மறைத்து பிறரிடம் வேண்ட வேண்டாம்.

*இரவு (begging)* என்பது பாதுகாப்பற்ற படகில் பயணிப்பதைப் போன்றது; அது எதிர்சூழலுக்கு மோதும்போது உடைந்து வெறுமையாகும்.

பிறரிடம் வேண்ட வேண்டிய கொடுமையை நினைத்தாலே உள்ளம் உருகும்; தன்னிடம் உள்ளதை மறைத்து “இல்லை” என்று சொல்வோர் நினைத்தால் உள்ளமும் அழிந்து விடும்.

இரப்பவரோ *இல்லை* என்று சொல்வதைத் திருத்தும்படி உயிருக்கே இழிவாகும் என்பதைக் குறிப்பிட்டார் — பிறரிடம் வேண்ட வேண்டாமென மனதை கொடுக்கவேண்டியது உயர்ந்த தர்மை.