மருத்துவ நூலோர் விவரித்த **வாதம், பித்தம், சிலேத்துமம்** எனப் பிரிக்கப்பட்ட மூன்றிலும் எதுவும் அளவை மீறினாலும் அல்லது குறைவாகினாலும் உடலில் நோய் ஏற்படும், என வள்ளுவர் சொல்லுகிறார்.

ஏற்கனவே உடலில் உள்ள உணவு செரிந்து விட்டதை உறுதி செய்து, அதன் பிறகு உடல் அவசியமாய் உணவை அளவு சரியாகப் பெற்று நட்டு வைத்து உண்ணினால் கூடவே வேறு மருந்து தேவையில்லை.

முன் உண்ட உணவு செரித்த தன்மையை அறிந்து, சீராக பசித்த பிறகு உடலத்திற்கு ஏற்ற அளவில் உணவை உண்பவர் நீண்ட நாள் ஆரோக்கியமாக வாழ்வார்.

உடல் செரித்து முடிந்ததை அறிந்து, மனமிருந்தும் உண்மையான அளவு உணவுகளைக் கடைப்பிடித்து, மேலதிகமோ குறைவாகமோ இல்லாமல் உண்பது தான் ஆரோக்கியம்.

உடலுக்கு ஒத்த உணவுகளை மட்டுமே அளவு மீறாமல் ஒழுங்காக உண்பவன் நோய் வராமலும், உடல் பெரும்பாதிப்புகளிலிருந்து பாதுகாப்பாகவும் இருக்கும்.

அளவு சிறிதாக இருக்கும்படியே உண்பவன் உடலிலும் மனத்திலும் ஆரோக்கியமோடு மகிழ்ச்சியோடும் இருக்கும்; அதிகமாக உண்பவன் நோயால் காயப்படும்.

நோயின் காலம் மற்றும் நோயின் தன்மையைத் தெரிந்து, அதன் காரணத்தைக் கண்டறிந்து, அதைத் தீர்க்கும் வழியை ஆராய்ந்து செயல் செய்பவன் தான் உண்மையான மருத்துவம் செய்கிறவன்.

நோயுற்றவனுடைய வயிற்றின் அளவும், நோயின் அளவும், அது வந்த காலமும் அறிந்து அதற்கேற்ற முறையில் மருந்து அளித்து செயல் செய்யவேண்டும்.

நோயாளியும், மருத்துவரும், மருந்தும் மற்றும் மருந்தை தயாரிப்பவரும் — இவை நான்கு வகைகளும் ஒருங்கிணைந்து நோயைக் குணப்படுத்தும் செயல்பாட்டை உருவாக்குகின்றன.

உணவில் அளவு மற்றும் நோயின் காரணம் ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் மிக அதிகமாக உண்பது — அது தீய உயிருக்கான காரணமாகும்.