நட்பை உருவாக்குவது ஒரு அரிய செயல்; அதுபோல அதனை பாதுகாக்கும் செயல்களும் அரிதானவை.

அறிவுள்ளவர்களுடனான நட்பு பிறைநிலை போல் வளரும்; அறிவில்லாதவர்களுடனான நட்பு பிறைமதி போல தெளிவில்லாமல் மறைந்து போகும்.

பழகிக்கொண்டே இருப்பதற்கு காரணமான புன்னகையும் பண்பும், நூலின் நயம் போல் இனிமையாக நன்கு வளரும்.

நட்பு என்பது வெறுமனே மகிழ்வுக்காக அல்ல; நண்பரின் தவறுகளை அடக்கி திருத்துவதற்காக முக்கியமான முறையில் நடக்கும்.

அருகில் பழகாது இருந்தாலும் உணர்ச்சி என்கிற நீண்ட உள்ளம் நட்பை நிலைநாட்டும்.

முகத்தில் மட்டும் புன்னகை காட்டுவது நட்பு இல்லை; உண்மையான நட்பு என்பது நெஞ்சின் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும் உறவு.

நண்பனின் வாழ்க்கையில் வரும் தீமையை நீக்கி அவர் நம்பிக்கையோடு வாழச் செய்பது தான் நட்பு.

ஆடை இடுக்கையில் இழுகும்படி தோன்றும் போது உடனே உதவும் கை போல, நண்பனுக்குத் துன்பம் வந்தால் உடனே உதவி செய்வதே நட்பு.

நண்பனின் துன்பத்தோடு ஒருவரும் விரைந்து இணைந்து தாங்குக் காத்தால், அந்த நட்பு உண்மையானது.

“இவர் எனக்கு என்னவென்று சொன்னாலும்” என்று சொல்லிக் கொண்டாலும், உழுவும் புல்லைப் போலத் தன்மையற்ற நட்பு விரைவில் அழிந்து போகும்.