தேவையுள்ள ஒருவரிடம் வேண்டி இரந்து கேள்வி செய்யத் தகுதியானவனைக் கண்டால் அவரிடம் இரக்கமாக உதவி செய்யவேண்டும்; அவரை உதவாமல் செலுத்துவது அவருக்குக் கூடும் பழி ஆகும்.

வறுமை காரணமாகப் பொருளை கேட்டும், அது துன்பத்தை உண்டாக்காமல் கிடைத்தால், அந்த இரத்தலை இன்பமாகக் கருதலாம்.

ஒளிப்பதையில்லாத (இயற்கைத் திறமை மற்றும் பண்பு கொண்ட) நெருங்கியவரின் முன்னே நின்று வறுமையால் இரந்து கேட்பதும் தனக்கென பெரும் அழகாகும்.

உள்ளதை மறைத்து சொல்லாமல் உண்மையைப்போல் நேர்மையாக இரந்து கேட்பதும், பேரளவில் கொடுப்பதைப் போன்ற நல்ல பண்பாகக் கருதப்படுகிறது.

ஒருவர் முன்னிலையிலேயே இரந்து உதவுவோர் உள்ளதால் உலகம் சீராக இயங்குகிறது; ஆகையால் அவைகளால் நன்மை செய்வதும் பொதுவான செயலாகும்.

உதவி கொடுக்க மனமின்றி மறுத்திடும் தன்மை இல்லாதவரை கண்டால், அந்த இரப்பவரின் வறுமைத் துன்பங்களெல்லாம் ஒரே சேர அழியும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஒருவரை இகழாமலே நேசமாக உதவி செய்தால், அந்த உதவி பெறுபவரின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியுடன் நிரம்பும்; இது உயர்ந்த பண்பாகும்.

இரப்பார் (உதவி கேட்பவர்) இல்லாவிடின், உயிரோம்பல் இல்லாத மரப்பொம்மைப் போலவே ஆடும் உலகப் போக்கில் வாழ்கின்றதே என்று புறக்கணித்ததே போன்றது என்று கூறப்படுகிறது.

உலகத்தில் உதவி கேட்பவர்களும், உதவி செய்பவர்களும் இருவரும் இல்லாத நிலையில், உதவி கொடுப்பவருக்கான புகழும் இழக்கும் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

உதவி கேட்பவரை, உள்ளதை மறைத்து “என்னிடம் எதுவும் இல்லை” என்று சொல்வோர் — அவருக்குத் வாழ்க்கையில் நன்மை இல்லாது போகும்; இது பாழ்தன்மையின் மிக உயர்ந்த விளக்கம்.