பகைஎன்பது பண்புக்கு விரோதமான தீமையான இயல்பு; அதை ஒருவன் எந்த சூழ்நிலையிலும் விரும்பவே கூடாது.

வீரருடன் பகை இருக்கும் போதும், அறிவு, மொழி கொண்டவருடன் பகை கொள்ளக் கூடாது என்பதை வள்ளுவர் சொல்லுகிறார்.

எம் நன்மையை எண்ணாதவர் கூட ஏழையோ, அவரிடமும் பகை கொள்வவன்; இதுபோல பகையை வளர்ப்பது மோசமான செயல்.

பகையை நட்பாக மாற்றி வாழ்வதும், பகையைத் தவிர்த்து நல்லிணக்கத்தை கருதி நடப்பதும் மிகப் பெரிய பண்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

எந்த சூழ்நிலையிலும் பகையை மேலிடாமல், பகையுள்ளோருள் நல்லதைத் தேர்ந்து நட்பாக்கிக் கொள்ளும் குணம் உயிர்க்குத் தகுந்த பெருஞ்சிறப்பு.

பகைவரை சமாளிக்கும் போது வழி அறிந்து செயல்படாமை தான் பெரும் பிழை; பிரிந்து செல்லும் முன்பே பதற்றத்தைத் தீர்க்க முடியாதவன் பகைநிலையிலிருந்து விடுபட முடியாது.

பகையை அழிப்பதற்கான முறையை அறிந்து செயல்படாதவர்கள், பகையை எதிர்த்து வெற்றி பெற முடியாது; அறிவும் செயலும் இணைந்தே நல்ல முடிவு தரும்.

பகையை எதிருடையவர் மீது நேர்மையாக ஆராய்ந்து கடமை படுபவர்கள், தற்செயல்களால் தற்காப்பைப் பெறுவார்கள்; மாற்றம் அறியாத பகைவரின் செருக்கு மெல்ல அழியும்.

பகையை உண்டாக்கும் சொற்களைத் தவிர்த்து, பகை இல்லாததுபோல் நடந்து கொள்ளவேண்டும்; ஏனெனில் சொல் தான் மனித உறவுகளுக்கு மிகப் பெரிய தாக்கம் அளிக்கும்.

பகையை விரும்பும் பண்பு உள்ளவரின் வாழ்க்கை, உயிர் வலிமையில்லாதவரின் நடத்தை போல நேர்மையாக இருக்காது; உண்மையாக வாழ வேண்டும்.