அறியாமை அல்லது தவறான செயலால் தோழன் செய்தால் கூட அதனை வருத்தமாகக் கருத வேண்டிய உண்மையான குற்றம் ஒன்றும் இல்லை; இதுவே பெரிய பேதைமை.

பேதைமையின் எல்லா செயல்களிலும் ஆதாரம் அறிவிழப்பு; அறிவில்லாத செயல்களை மனதில் ஆசைப்படுவது தான் பேதைமை.

நூலைப் படித்து, அதன் பொருளை உணர்ந்தும் பிறருக்கு சொல்லினாலும், அதன்படி நடக்காமல் விட்டால் அவரை விட அதிகமாக அறிவற்றவர் வேறு யாரும் இல்லை; இது மிக பெரிய பேதைமை.

ஒரே செயல்ற்படும் பேதைவழி அனைத்து பிறப்பிலும் துன்ப விபரீதத்தை ஏற்படுத்தும் — பிறப்பு பெறுதல், வாழ்வில் துன்பம் அனுபவித்தல் ஆகிய அனைத்தும் ஒரு தொடராக மாறும்.

செயலின் முறையையும் உண்மையையும் அறியாமல் செயல்படுவது, பொய்யாகவும் பொய்களை பங்குபடுத்துமாறு செய்தாலும் அதைச் செய்யும் தொழில் — அதுவே மிக மிக மோசமான பேதைமை.

அறிவற்றவர் பெருமை செல்வத்தைப் பெற்றாலும், அதன் மூலம் பிறருக்கு நன்மை செய்யாமல் வெறும் விருப்பங்களை பின்பற்றுமானால், அதுவே பேரழிவிற்கு வழிவகுக்கும் பேதைமை ஆகும்.

அறிவற்றவனின் கையிலே செல்வம் வந்தால், அது அவரை மேலும் மோசமாக மாற்றும்; இது பேதைமையின் தீமையை உணர்த்துகிறது.

அறிவற்றவருடன் நீண்டநாட்களாக நட்பு வைத்தாலும், பிரிந்து சென்றாலும் அவரிடமிருந்து பயங்கரமான விளைவுகள் மட்டுமே வரும் — இதுவே பேதைமையின் தன்மை.

அறிவுள்ளோரின் கூட்டத்தில் அறிவற்றவனை நீக்காமல் வைத்திருக்கச் செய்வது, அ汚ுமையாகச் செய்வதற்கு சமமாகும் — கல்வியுடைவர்கள் கூட அதை நசுக்கமாக நினைப்பார்கள்.

பழைய நண்பர்கள் தவறு செய்தாலும், அவர்கள் செய்தவற்றை காரணத்தை அறிந்து மன்னித்து நடந்து கொள்வதும், அந்த நட்பின் பண்பாகும்; இதை அறியாதது தான் உண்மையான பேதைமை.