நான்கு நலங்களையும் பின்பற்று வாழ்வதுதான் உண்மையான நலம்; அதைக் குறிப்பிடுகிறது இக் குறள்.

சொல்வதில் வரும்கேடு எப்படி வேண்டாமென்றால், சொல்லும் போது சோர்வு வராமல் தெளிவாக சொல்லவேண்டும்.

சொல்வதில் கேட்பவரை ஈர்க்கும் திறன் இருக்க வேண்டும்; கேட்டாலும் உறவில்லாதவரும் கேட்க விரும்புவார் போல சொல்லவேண்டும்.

சொல்லும் சொல் வாசகனைத் தழுவி அமைந்திருக்க வேண்டும்; அதன் உள்ளார்ந்த அருமையும் பொருளும் ஒன்றாக வெளிப்பட வேண்டும்.

தன் சொல் மற்றொரு வேறொருசொலுக்கு எப்படியும் வெல்லும் வகையில் இருக்க வேண்டும்; அதை நன்கறிந்து சொல்ல வேண்டும்.

பேச்சை அமைத்து சொல்வதும், கேட்பவரை புரிந்து சொல்ல வேண்டும்; மற்றவர்களும் அது பேசியதை பயனாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

சொல்வாற்றல் உடையவன் சோர்வு இல்லாமல், அஞ்சாமை உடையவன்; அந்த வகையில் என்ன சொல்வாரோ அதை நமது மனமும் ஏற்றிக் கொள்ளும்.

சொல்வதைக் கருதி அதை முறைப்படி அமைத்து சொல்வதும், விரைவாக செயல்படும் நல்வழி; இதைப் தெளிவாக அறிந்தவர்கள் அதனை சொல்ல வேண்டும்.

சொல்வதற்கு ஏற்ற சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அணைத்து சொல்லவேண்டும்; சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் சொல்லாதவனுடைய சொல் பயனாகாது.

நமது கற்றதையும் உணர்ந்ததையும் மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் விரிவாகவும் தெளிவாகவும் சொல்ல வேண்டும்; இன்னோர் அது பெறுவது இல்லை எனக் கூறுகிறது.