உணவில் பசிக்காமல் சாப்பிடும் பெரும்பான்மையினர் கூட, நன்றாக உணர்ந்து உணவின் இனிமையை உணர்வதில்லை; உண்மையான இனிமை உணவை உணர்ந்து மதிப்பதிலே உள்ளது.

ஒருவர் சொந்தமாய் நடந்து வந்த பழக்க வழக்கம் தவறாகவோ, பொருத்தமில்லாத செயலாகவோ இருந்தால், அதைத் தவிர்ப்பதும் உண்மையான இனிமையாகும்.

செயலில் உள்ள அனைத்து காரணங்களையும் நன்கு ஆராய்ந்து செயல்படுவது தான் உண்மையான இனிமையான நிலை; விட்டு செயற்படுவது பயனற்றது.

இன்பத்தை உணர்ந்து, அதை அருளுடனும் உதவியுடனும் பெறுவது தான் நல்லது; அதைச் செய்யாதது மடியின்மையாகும்.

உடற்பாங்கு மிக்கவனும் உள்ளம் நலமானவனும் கூட, அந்த பண்பு இல்லாதவன் போல் நடந்து செயல்படுவது இழிவானது; அதுவே மடியின்மை.

வாழ்வின் அடிப்படை நோக்கங்களையும் அவசியங்களையும் உணராதவன், விழுந்து உள்ள போதும் உண்மையான பயனைக் காண முடியாது; இது மடியின்மை எனப்படும்.

பிறருக்கான கருணையோ, போதையின் உணர்வே இல்லாதவர் மடியின்மை; இது மனிதரின் வாழ்விலும் சமூகத்திலும் தீமை செய்கின்றது.

அறிவின்மை மற்றும் மடியின்மை இரண்டும் ஒரே மாதிரியான தீமைகள்; இரண்டும் ஒருவருடைய வளர்ச்சியையும் நலனையும் தடுக்கும் தீங்காகும்.

சூழ்நிலையையும் காரணங்களையும் உணர்ந்து நடக்கும் ஒருவனை தவிர, மடியின்மையின் வழியில் நடக்கும் ஒருவனை மற்றவர்கள் “மரியாதைக்குரியவர்” என்று கூற மாட்டார்கள்.

மடியின்மை இல்லாமல், உணர்வு, அறிவு, கருணை ஆகியவற்றை இணைத்து நடக்கும் ஒருவன் வாழ்விலும் மற்றவர்களிடையிலும் நன்மையைப் பெறுவார்; இதையே உலகின் இனிமை எனலாம்.