ஒருவன் எந்தப் பொருளிலிருந்து பற்று நீக்கியானோ, அந்தப் பொருளால் அவன் துன்பம் அடைவதில்லை.

துன்பமில்லாத வாழ்க்கை வேண்டுமெனில், ஆசைகளை விட்டுத் துறவு எடுத்தால் பல இன்பங்களை அடையலாம்.

ஐம்புலன்களின் ஆசைகளை வென்று, அவற்றின் விருப்பங்களை ஒரே நேரத்தில் விட்டு விடுவது துறவின் இலக்கணம்.

துறவின் இயல்பு என்பது பற்றில்லாத நிலை; பற்று இருந்தால் மீண்டும் மயக்கம் ஏற்படும்.

பிறவித் துன்பத்தை நீக்க முயல்பவர்களுக்கு, உடம்பின் பற்றையும் மிகையாகக் கருதாமல் துறப்பதே அவசியமாகும்.

‘நான்’ என்ற அகந்தையும், ‘எனது’ என்ற பற்றையும் நீக்கியவன் வானவர்க்கு ஒப்பான உயர்ந்த நிலையை அடைவான்.

பற்றை விடாதவர்களுக்கு துன்பங்கள் என்றும் விடாமல் தொடர்ந்து வரும்.

தெளிவுடன் துறந்தவரே உயர்ந்த நிலை அடைவார்; துறவில்லாத மற்றவர்கள் ஆசையின் வலையில் மயங்கி இருப்பர்.

பற்றுகளை முழுவதும் விட்டுவிட்டால் தான் பிறவித் தொடர்ச்சியும் நிலையாமையும் நீங்கும்.

பற்றுகளை விடாமல் இருந்தால், அவற்றின் துன்பம் நோய்போல் தொடர்ந்து வரும்.