“வாய்மை” என்பது பிறருக்கு எந்த விதமாகவும் தீங்கு இல்லாத சொற்களைப் பேசுவதே ஆகும்.

பொய்யும் உண்மையும் உள்ள இடத்தில், குற்றமற்ற நன்மை விளையுமாயின் அத்தகைய சொல் கூறலாம் என்பதே கருத்து.

மனம் உண்மையென அறிந்ததைப் பொய்யாக்கி சொன்னால், பின்னர் அதே மனமே தன்னைத் தண்டிக்கும்.

மனத்தில் பொய்யில்லாமல் நடப்பவன், உலகத்தார் அனைவரின் உள்ளத்திலும் நிலைத்து வாழ்வான்.

மனத்தோடு ஒத்த வாய்மையுடன் உண்மை பேசுபவன், தவமும் தானமும் செய்பவர்களிலும் உயர்ந்தவன் ஆவான்.

பொய்யாமை போன்ற உயர்ந்த புகழ் வேறு இல்லை; அது எல்லா அறங்களையும் தரும் அடிப்படை ஆகும்.

பொய்யாமையைப் பேணாதவன், பிற அறச்செயல்கள் செய்தாலும் அவை முழுமையான அறமாகாது.

பொய்யாமையோடு பிற அறங்களும் இணைந்து வாழ்வதே உண்மையான இன்பத்தை தரும்.

வாய்மை தான் முதன்மையான அறம் என்பதை அறியாத புல்லறிவோர், உண்மையான அறத்தை உணர முடியாது.

பொய்யாமையை விட்டுவிட்டு வெறும் மானத்தைப் பேசுவது உயர்ந்த பண்பு அல்ல; உயர்ந்தவர் அப்படி சொல்லமாட்டார்கள்.