தன்னை இகழ்வவரையும் பூமிபோல் தாங்கி பொறுத்துக்கொள்வதே உயர்ந்த பண்பு; அதுவே பொறையுடைமை.

துன்பத்தை பொறுத்து நிற்பது மட்டும் அல்ல; அதைக் கூட நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல் மறந்து விடுவது இன்னும் சிறந்த பண்பு.

வறுமையிலும் மிகுந்த வறுமை என்பது விருந்தினரைப் போற்ற முடியாமை; வலிமைகளில் மிகுந்த வலிமை என்பது அறியாமையுள்ளவரையும் பொறுத்துக் கொள்ளும் பொறுமை.

ஒருவரின் உயர்வு (நிறை) நீங்காமல் நிலைக்க வேண்டும் என்றால், பொறுமையைப் போற்றி அதன்படி வாழ வேண்டும்.

தண்டிப்பவர்களை மக்கள் பெரிதாக மதிக்கமாட்டார்கள்; ஆனால் பொறுமையுடன் பொறுத்தவர்களை பொன்னுபோல் மதித்து போற்றுவார்கள்.

பிறரைத் தண்டிப்பது ஒருவனின் அறியாமையை காட்டும்; ஆனால் பொறுத்துக்கொள்வது பெருமையையும் உயர்வையும் காட்டும்.

நகைச்சுவையாகச் சொன்னாலும் இகழ்ச்சி வலி தரும்; பண்புடைய அறிவாளிகள் அதை பொறுத்துக் கொள்வார்கள்.

உயர்ந்தவர்கள் பிறர் செய்த குறையை பெரிதாகக் கூறமாட்டார்கள்; தம் மனக்குறை நீக்கி பொறுத்துக் கொள்வதே அவர்களின் பண்பு.

தன் பொறுமையால் தன்னை அடக்கிக் கொண்டவன், பிறரின் துன்பத்தையும் தன் உள்ளத்தில் தாங்கும் அளவிற்கு உயர்ந்தவன்.

பொறுமையைப் போற்றி வாழ்வதே அருளுடையவரின் உயர்ந்த துணை; அது அவர்களின் சிறப்பை நிலைநிறுத்தும்.