பலிக்கும் இடத்தில் சினம் வராமல் காக்கும் மனிதன் தான் சினத்தைப் பெரிதாகக் காக்கும்; பலிக்காத இடத்தில் காத்தாலும், காக்காமல் விட்டாலும் அதனால் என்ன தீங்கு?

தன்னை விட வலியவரிடம் கோபம் கொள்வது தீங்கு; வலிமை உள்ள இடத்திலும் அதைவிட தீயது வேறு என்ன?

யாரிடத்திலும் கோபத்தை நினைத்துச் சினம் கொள்ளாமல் மறந்து விட வேண்டும்; இல்லையென்றால் அதனால் தீய விளைவுகள் பிறக்கும்.

சினம், முகத்தில் நகைச்சுவையும் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியுமாக இருக்கும் அனைத்தையும் அழித்து விடும்; அதைவிட பகையும் வேறெதுவும் இருக்குமா?

தன்னைக் காக்க விரும்பினால் சினத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்; இல்லையென்றால் அதே சினம் தன்னை அழித்துவிடும்.

கோபம் என்பது சேர்ந்தவரையும் உள்ள உறவையும் அழிக்கக்கூடிய தீய தீப்பொருளாகும்.

கோபத்தை செல்வம் போல் கருதி அதனை வளர்த்துக் கொண்டவன் அழிந்து போகும்; நிலத்தில் அறையப்பட்டவன் கூட கைகள் வலிக்காதது போல் அவர் துன்பத்தைத் தப்ப முடியாது.

பல தீய செயல்களை செய்த போதிலும் கூட, மனத்தில் கோபத்தை வைத்திராதது தான் உண்மையான வெகுளாமை.

மனத்தில் கோபத்தை நினைக்காமல் வாழ்பவன், எண்ணிய நல்ல செயல்களை உடனே அடையும்.

கோபத்தில் அளவை கடந்தவனானால், அது அவரை இறந்தவரைப்போல் மோழும்; ஆனால் கோபத்தை விட்டு வைக்கும் மனிதர் உயர்ந்தவனாகவே இருக்கும்.