நிலையில்லாத பொருள்களை நிலையானவை என்று நினைப்பது அறிவின்மையின் அடையாளம்.

பெருஞ்செல்வம் கூடுவது கூத்தாட்டம் போலவும், அது போவது அதுவே கலைந்து போவது போலவும் இருக்கும்.

செல்வம் நிலையில்லாதது; அதை பெற்றவுடன் அறச்செயல்களை உடனே செய்ய வேண்டும்.

நாள் என்பது உயிரை அறுக்கும் வாளைப் போல இருக்கிறது என்பதை அறிவுள்ளவர் உணர்வார்.

இறப்பு வருவதற்கு முன்பே நல்வினைகளை விரைந்து செய்து முடிக்க வேண்டும்.

நேற்று இருந்தவர் இன்று இல்லாமல் போவார்; இவ்வுலகம் நிலையாமை கொண்டது.

வாழ்க்கை ஒரு கணமும் உறுதியில்லை என்பதை அறியாமல், மனிதன் எண்ணற்ற திட்டங்களை நினைக்கிறான்.

உடம்போடு உயிரின் உறவு, முட்டையை விட்டு பறவை பறந்து போவது போல நிலையற்றது.

தூக்கம் சாவைப் போலவும், விழிப்பு பிறப்பைப் போலவும் இருக்கிறது.

உடம்புக்குள் தங்கி இருக்கும் உயிருக்கு நிலையான இடம் இல்லை; அது எப்போது வேண்டுமானாலும் பிரியும்.