தனக்கு வந்த துன்பத்தைப் பொறுத்தலும் பிற உயிர்க்குத் தீங்கு செய்யாதிருப்பதும் தான் தவம் என்பதற்கு அடிப்படை வடிவமாகும்.

தவ நோக்கம் உடையவர்க்கே தவத்தின் உயர்வு; மன அடக்கமும் கட்டுப்பாடும் இல்லாவிட்டால் அதனை மேற்கொள்வது வீணாகும்.

துறவீனத்திற்குச் உதவ விரும்பி, கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தவ ஒழுக்கத்தை மறந்து போவது தவமல்ல.

பகைவரை அடக்கவும் நண்பரை உயர்த்தவும் எண்ணினால், அந்த எண்ணத்திற்கே தவத்தின் வலிமை உதவும்.

விரும்பிய பயன்களை விரும்பியவாறு அடைய முயற்சி செய்வதே சரியான தவ முயற்சி.

அடக்கமும், அன்பும், பொறுமையும் கொண்டவனே உண்மையாக தவத்தைச் செய்து கொள்ளுவார்; ஆசையில் அலைந்தவர்கள் அதைச் செய்ய மாட்டார்.

துன்பங்களைத் தாங்கி தவம் செய்பவருக்கு, பொன்னைப் போல ஒளிவளரும் அறிவு பொலிவு பெருகும்.

தன் உயிரின் பற்றத்தையும், “தான்” என்ற எண்ணத்தையும் நீக்கிக் கொண்டவர் உலகம் புகழ்ந்து பாராட்டப்படும்.

துன்பங்களைத் தாங்கி குறிக்கோளில் உறுதியாக நிற்கும் ஆற்றல் உள்ளவர்க்கு, வாழ்விலும் சாவிலும் வெற்றி கிடைக்கும்.

மன உறுதி கொண்ட சிலர் தவம் செய்கிறார்களே; அதற் காரணமாக பலர் ஆசைப்பட்டும் தவம் செய்வதில்லாமல் பலராக இருக்கிறார்கள்.