மனதில் பொறாமை இல்லாமல் வாழும் இயல்பை ஒழுக்கமாகக் கொண்டு வாழ்வதே உயர்ந்த பண்பு.

யாரிடமும் பொறாமை இல்லாத பண்புக்கு இணையான பெருமை வேறொன்றும் இல்லை.

அறத்தை வேண்டாதவன் எப்படி தீயவன் எனப்படுகிறானோ, அதுபோல பிறருடைய செல்வத்தை விரும்புவோனும் பொறாமைக்காரன் ஆவான்.

பொறாமையால் தீய செயல்கள் செய்யமாட்டார்கள்; பொறாமை தரும் தீமையை அறிந்ததால் அதிலிருந்து விலகி இருப்பார்கள்.

பொறாமையுடையவருக்கு பகைவரின் தீங்கும் தேவையில்லை; அவருடைய பொறாமையே அவருக்குக் கேடும் துன்பமும் தரும்.

பிறர் கொடுப்பதைக் கண்டு பொறாமைப்படுவான், தன் சுற்றமும் உடையும்; உடையும் உணவும் இல்லாமல் கெட்டுப்போகும் நிலைக்கு வரும்.

பொறாமை கொண்டவனைச் செல்வம் சேர்ந்தாலும், அந்தப் பொறாமை அவனை அழிவுக்கே கொண்டு போய் விடும்.

பொறாமை எனும் பாவி செல்வத்தையும் அழித்து, தீய வழியில் தள்ளி விடும்.

பொறாமை உள்ளவன் எவ்வளவு செல்வம் பெற்றாலும், அந்தப் பொறாமை அவனுக்குக் கேடையே காட்டும்.

பொறாமை மனிதனின் செல்வத்தையும் நன்மையையும் அழித்து, தீமைக்கே கொண்டு போய் சேர்க்கும்.