இல்லறத்தைச் செழிப்பாய் நடத்துவது, வந்த விருந்தினரை வரவேற்று அவருக்கு உதவி செய்வதே உயிரின் உண்மை நோக்கம்.

விருந்தினரை வெளியேயே நின்று தனியாக உண்பது, மருந்து என்றாலும்கூட சிறந்த பண்பாக இருக்காது; அவர் வருகையில் உரிய மரியாதையுடன் சேர்ந்து உணவளிக்க வேண்டும்.

தினமும் விருந்தினரை மனமார்ந்து வரவேற்றி போற்றும் வாழ்க்கை, துன்பத்தால் மாசுபடாது; அது நன்மையை காக்கும்.

இனிய முகத்தோடும் ரசித்த வரவேற்போடும் விருந்தினரைப் பேணுபவன் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி கொண்டு வாழ்கிறான்.

விருந்தினருக்கு முதலில் உணவு கொடுத்து உபசரித்து அதன் பிறகு மீதியதை பயன்படுத்துமாறு வாழ்வினை நடத்துவது நற்பண்பு.

வந்த விருந்தினரை போற்றி அனுப்பி, அடுத்த விருந்தை எதிர்பார்த்து நல்விருந்தவனாக இருப்பவர் வானுலகத்திலும் புகழ்பெறும்.

விருந்தோம்பலில் உண்டாகும் நன்மை, வேள்வி (யாகம்) போலவே அளவிட முடியாதது; அது மிகப் பெரிய பண்பாகும்.

விருந்தினரை வரவேற்று போற்ற உட்காமல், அந்த பண்பின் பயனையே அடையாதவர்கள் பின்னர் வருந்துவார்கள்.

பணம் அல்லது செல்வம் இருந்தாலும் விருந்தினரை உரிய மரியாதையுடன் போற்றாதவர் அறிவார்பட்டவன் அல்ல; அது மன்றறிவு குறைபாடு.

முகம் மலர்ந்த உடனே விருந்து போற்றவில்லை என்றால், விருந்தினர் விரைந்து ஒதுங்கிவிடுவார்; விருந்தினரை சூரியன் மலர்ச்சியாக வரவேற்பது போல மனமொத்தமாக அழகாக வரவேற்க வேண்டும்.