திருக்குறள் மாணவர் மன்றம் கன்னியாகுமரி மாவட்டம்
இன்பத்துப்பால்
மனிதன் எப்படிப் வாழ வேண்டும், எத்தகைய ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதைக் கூறும் பகுதி தான் அறத்துப்பால்.
- தகை அணங்குறுத்தல்
- குறிப்பறிதல்
- புணர்ச்சி மகிழ்தல்
- நலம் புனைந்து உரைத்தல்
- காதற் சிறப்புரைத்தல்
- நாணுத் துறவுரைத்தல்
- அலர் அறிவுறுத்தல்
- பிரிவு ஆற்றாமை
- படர்மெலிந் திரங்கல்
- வான்சிறப்பு
- பசப்புறு பருவரல்
- தனிப்படர் மிகுதி
- நினைந்தவர் புலம்பல்
- கனவுநிலை உரைத்தல்
- பொழுதுகண்டு இரங்கல்
- உறுப்புநலன் அழிதல்
- நெஞ்சொடு கிளத்தல்
- நிறையழிதல்
- அவர்வயின் விதும்பல்
- குறிப்பறிவுறுத்தல்
- புணர்ச்சி விதும்பல்
- நெஞ்சொடு புலத்தல்
- புலவி
- புலவி நுணுக்கம்
- ஊடலுவகை
அதிகாரம் 115 : தகை அணங்குறுத்தல்
குறள் 1141
அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்.
எம் காதலைப் பற்றி அலர் எழுவதால் அறிய உயிர் போகாமல் நிற்கின்றது, எம் நல்வினைப் பயனால் பலரும் அறியாமலிருக்கின்றனர்.
குறள் 1142
மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியா
தலரெமக் கீந்ததிவ் வூர்.
மலர் போன்ற கண்களை உடைய இவளுடைய அருமை அறியாமல், இந்த ஊரார் எளியவளாகக் கருதி அலர் கூறி எமக்கு உதவி செய்தனர்.
குறள் 1143
உறாஅதோ ஊரறிந்த கௌவை அதனைப்
பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து.
ஊரார் எல்லோரும் அறிந்துள்ள அலர் நமக்குப் பொருந்தாதோ, (பொருந்தும்) அந்த அலர் பெறமுடியாமலிருந்து பெற்றார் போன்ற நன்மை உடையதாக இருக்கின்றது.
குறள் 1144
கவ்வையாற் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்
தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து.
எம் காமம் ஊரார் சொல்லுகின்ற அலரால் வளர்வதாயிற்று, அந்த அலர் இல்லையானால் அது தன் தன்மை இழந்து சுருங்கிபோய்விடும்.
குறள் 1145
களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டறால் காமம்
வெளிப்படுந் தோறும் இனிது.
காமம் அலராலே வெளிப்பட இனியதாகிறது; இல்லையேல் அது சுவையற்றதாக இருக்கும்.
குறள் 1146
கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண்டற்று.
காதலரைக் கண்டதும் பேசியதும் கொஞ்சமே! ஆனால் இந்த ஊரார் பேச்சோ நிலவைப் பாம்பு பிடித்தது போன்றாக ஊர் முழுவதும் பரவியது.
குறள் 1147
ஊரவர் கௌவை எருவாக அன்னைசொல்
நீராக நீளுமிந் நோய்.
இந்தக் காம நோய் ஊராரின் அலர் தூற்றலே எருவாகவும், அவள் வயிற்றில் நீராக வளர்ந்தது போலும் வளர்கிறது.
குறள் 1148
நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால்
கௌவையால் காமம் நுதுப்பேம் எனல்.
அலர் கூறுவதால் காமத்தை அடக்குவோம் என்று முயல்வதைப் போலவே, நெய்யால் நெருப்பை அணைக்க முயல்வது போல்.
குறள் 1149
அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம் பென்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை.
அலர் பேசிய பலரும் வெட்கப்படும் போதும், நன்றி சொல்லாமல் போகிறார்கள்; அதனால் அஞ்ச வேண்டாமென கூறியவர் இன்று தனக்குச் சிரமமாகி இருக்கின்றார்.
குறள் 1150
தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கௌவை எடுக்குமிவ் வூர்.
நாம் விரும்புகின்றவாறு ஊரார் அலர் தெரிவித்து, காதலர் விரும்பியபடி உதவுவார்.