ஊடலுடன் கூடியவரை தழுவாமல் விட்டு அவரின் அன்பு நோயை சிறிது காலம் அனுபவிப்பதே (*புலவி*) உண்டாகும். அதனால் மேலும் அன்பின் உணர்வு தோன்றுகிறது.

ஊடல் அல்லது நெருப்பு (புலவி) போன்றது உப்புக்கு ஒப்பாக இருக்க வேண்டும்; அதை அளவுக்கு அதிகமாக நீட்டித்தால் அது நன்மை தராது.

பிணைந்தவரை ஊடிய அவனின் நோயை சாராமலேயே, அவரை எதுவும் இல்லைடா விட்டிடுவது கூடுதல் பீடையை தரும்; அதாவது *புலவி*-க்கான தவறான நடத்தை.

ஊடலின் உணர்ச்சியை அறிந்தும் அன்போடு நடக்காமல் இருப்பது, நீரில்லாமல் வாடி போன கொடியை அடிப்படையில் அறுத்துவிடும் போல துன்பத்தை தரும்.

நல்ல பண்புள்ளவருக்கு, மலர் போன்று அழகான கண்களை உடைய ஒருவர் (*புலத்தகை*) உடன் இணைந்து போறது தான் உண்மையான *புலவி*-யின் இனிமை.

பெரும் பிணைக்கும் சிறு பிணைக்கும் (*துனியும் புலவியும்*) இல்லாத காதல், பழுத்த பழம் மற்றும் இளமையான கருக்காயை போன்றது போல பயனற்றதாகும்.

கூடியிருக்கும் இன்பமான காலத்தை நீட்டிக்கவேண்டும் என எண்ணுவதால், ஊடல் கூடலும் காதலர்க்கு ஒருவகைத் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

நாமால் அவருக்குக் காதல் நோயை உணர்த்தி அதன் பிரிவு துன்பத்தை அறியும் காதலர் இல்லாத போது, அவ்வாறு வருந்துவதால் என்ன பயன்?

நீரும் நிழலின் அருகிலும் இன்பமாக இருக்கும் போல — ஊடல் (*புலவி*) அன்புள்ளவரிடம் தான் இனிமையாக இருக்கும்.

ஊடல் கொண்ட போது உணர்த்தாமல் விட்டு, அன்பானவருடன் சேர்ந்து இருப்போம் என்று நெஞ்சம் முயல்வது — அதுதான் காதலின் ஆசை.