நெஞ்சே! ஒருவர் நம்மை விரும்பவில்லை என்று தெரிந்தும், நீ எங்களுக்கு ஆதரவாக இல்லாமல் அவரையே நினைக்கிறாய்.

நம்மை விரும்பாதவரைக் கண்டும், அவர் நம்மை வெறுக்க மாட்டார் என்று எண்ணி என் நெஞ்சம் அவரிடம் செல்கிறது.

துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு நண்பர் இல்லை என்று எண்ணி, என் நெஞ்சம் விரும்பியவரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.

இன்பம் தருவார் யாரும் இல்லாத நிலையில், நீ துன்பத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதையே அனுபவிக்கிறாய்.

காதலைப் பெறாதபோதும், பெற்றபின் பிரிவை நினைத்தும் என் நெஞ்சம் எப்போதும் துன்பத்திலேயே உள்ளது.

தனிமையில் இருந்து நினைக்கும் போது என் நெஞ்சம் கடும் வலியை அனுபவிக்கிறது.

காதலனை மறக்க முடியாமல் என் நெஞ்சம் வீழ்ந்ததால், நாணத்தையும் நான் மறந்துவிட்டேன்.

இகழ்வார்கள் என்று தெரிந்தும், உயிர்க்காதல் கொண்ட நெஞ்சம் அவரைப் பற்றியே நினைக்கிறது.

துன்பத்தில் தன் நெஞ்சமே துணையாக இல்லையெனில், வேறு யார் துணையாக இருப்பார்கள்?

நம் நெஞ்சமே நமக்கு உறவாக இல்லையெனில், பிறர் உறவல்லர் என்பது இயல்பே.