பொழுதே! நீ மாலைக்காலம் அல்ல; காதலரோடு கூடியிருந்து பிரிந்த பெண்களின் உயிரை உண்ணும் முடிவுக் காலமாக நீ இருப்பாய்!

மயங்கிய மாலைப் பொழுதே! நீயும் எம்மைப் போல் துன்பமுற்றாயே! உன் துணையும் எம் காதலர் போல் இரக்கம் குறைவா?

பனி பொருந்திய மாலைப்பொழுது என் துன்பம் மேலும் வளர்ந்து வருகிறது.

காதலர் இல்லாத இப்போது மாலைப் பொழுது, கொலை செய்யும் இடத்தில் பகைவர் வருவது போல் வருவது போலத் தோன்றுகிறது.

காலை நேரத்தில் செய்த நன்மை என்ன? மாலை நேரத்தில் ஏற்படும் இத்துன்பமான தீமை என்ன?

மாலைப் பொழுது இவ்வாறு துன்பம் தரும் என்பதை காதலர் பிரியுவதற்கு முன்பு நான் அறியவில்லை.

காதல் நோய் காலையில் ஆரம்பித்து பகலில் வளர்ந்து மாலைப்பொழுதில் மலர்ந்து வருகிறது.

காதலரின் இனிய இசை இப்போது மாலைத் தன்மையால் படைக்கும் தீய ஒலியாகவோ கொல்லும் ஆயுதமாகவோ மாத்தமாகிறது.

அறிவுமயமான மாலைப்பொழுதில் இங்கு ஊரும் மயங்கிப் போலும்.

பிரிவுத் துன்பத்தால் என் உயிர் மயங்குகிறது; மாலைப்பொழுதின் நினைவால் அது மாயம் போல தீர்ந்து விடுகிறது.