என் நெஞ்சே! என்னுள் உள்ள இந்தத் துன்பமான நோயை தீர்க்கும் மருந்தை எந்த மருந்தும் முடியாது — நீ சொல்ல முடியுமா?

என் நெஞ்சே! காதல் இல்லாதவராக அவர் இருப்பதை நினைத்து நீ மட்டும் வருந்துவது அறியாமையின் அடி.

என் நெஞ்சே! அவரை நினைத்து இங்கே துன்பம் கொண்டு வருவது ஏன்? இந்த நோயை உருவாக்கிய அவரிடம் நான் இவ்வாறு அன்பு காட்டிக் கொண்டிருக்கிறேனா?

நெஞ்சே! நீ அவரைப் பார்க்கும்போது என் கண்களையும் கூடக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் — இல்லையென்றால் அவை என்னை தின்கிறவையாய் வருந்தும்.

நெஞ்சே! நாம் விரும்பியவரே நம்மை விரும்பாமல் இருப்பார் என நினைத்து, அவரை நம்மை வெறுத்தவர் என்று எண்ணி விட முடியுமா?

என் நெஞ்சே! ஊடியபோது கூடி இருக்கப் போல இருப்பதைக் காதலரைக் கண்டால் உணர்வது போல, இப்போது என்னை தீண்டும் துன்பம் பொய்மையான கோபத்தாக அங்கே கிடக்கிறது.

நல்ல நெஞ்சே! ஒன்று (காமத்தை) விட்டு விடு அல்லது நாணத்தை விடு — இவற்றை இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கி செல்ல முடியாது.

என் நெஞ்சே! பிரிவின் துன்பத்தைப் பெறாதவர் என்று நான் எண்ணினாலும் — பிரிந்தவர் மீண்டும் வந்து அன்பு செய்ய வருவார் என எதிர்பார்த்து நெஞ்சு பின்னடைபதற்குக் காரணமா?

என் நெஞ்சே! காதலர் உடலிலும் உள்ளவராக இருக்கும்போது நானும் அவரை நினைத்து எங்கும் தேடி செல்?

பிரிந்து சென்றவரை நெஞ்சில் வைத்திருப்பதால் நம் அழகும் மெலிந்து அழிந்து கிடக்கிறது.