திருக்குறள் மாணவர் மன்றம் கன்னியாகுமரி மாவட்டம்
இன்பத்துப்பால்
மனிதன் எப்படிப் வாழ வேண்டும், எத்தகைய ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதைக் கூறும் பகுதி தான் அறத்துப்பால்.
- தகை அணங்குறுத்தல்
- குறிப்பறிதல்
- புணர்ச்சி மகிழ்தல்
- நலம் புனைந்து உரைத்தல்
- காதற் சிறப்புரைத்தல்
- நாணுத் துறவுரைத்தல்
- அலர் அறிவுறுத்தல்
- பிரிவு ஆற்றாமை
- படர்மெலிந் திரங்கல்
- வான்சிறப்பு
- பசப்புறு பருவரல்
- தனிப்படர் மிகுதி
- நினைந்தவர் புலம்பல்
- கனவுநிலை உரைத்தல்
- பொழுதுகண்டு இரங்கல்
- உறுப்புநலன் அழிதல்
- நெஞ்சொடு கிளத்தல்
- நிறையழிதல்
- அவர்வயின் விதும்பல்
- குறிப்பறிவுறுத்தல்
- புணர்ச்சி விதும்பல்
- நெஞ்சொடு புலத்தல்
- புலவி
- புலவி நுணுக்கம்
- ஊடலுவகை
அதிகாரம் 121 : நினைந்தவர் புலம்பல்
குறள் 1201
உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால்
கள்ளினும் காமம் இனிது.
நினைத்தாலும் தீராத பெரும் மகிழ்ச்சியை தருவதால், (அதனால்) கள்ளை விட காதல் இன்பமானது இனிதாகும்.
குறள் 1202
எனைத்தொன் றினிதே காண் காமந்தாம் வீழ்வார்
நினைப்ப வருவதொன் றில்.
விரும்பியவரை நினைத்தாலும் பிரிவினால் வரக்கூடிய துன்பம் இல்லாததால், காதல் இனிதாகவே இருக்கும்.
குறள் 1203
நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல்
சினைப்பது போன்று கெடும்.
நினைப்பவர்கள் போல நினைக்காமல் போவது நெஞ்சிலுள்ள துன்பத்தை மேலும் தீவிரமாக்கும்.
குறள் 1204
யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத் தெந்நெஞ்சத்
தோஒ உளரே அவர்.
நெஞ்சில் இருக்கும் அவரைப் போலவே, அவருடைய நெஞ்சிலும் நாமும் நீங்காமல் இருக்கிறோமோ எனக் கேள்விப்படும் நிலை.
குறள் 1205
தம்நெஞ்சத் தெம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல்
எம்நெஞ்சத் தோவா வரல்.
காதலர் நம்மை நெஞ்சில் இடம் கோரிக்கொண்டு இருந்தாலும், எமது நெஞ்சில் அவரை வரவிடாமல் இருக்குமோ எனும் இலக்கியமான தன்மை.
குறள் 1206
மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடுயான்
உற்றநாள் உள்ள உளேன்.
காதலருடன் இருந்த நாட்களின் நினைவுகளாலே உயிரோடு இருக்கிறேன்; வேறு ஏதிலும் அல்ல.
குறள் 1207
மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் மறப்பறியேன்
உள்ளினும் உள்ளம் சுடும்.
காதலரை மறக்க முயல்வதாலும், நினைப்பதாலும் உள்ளத்தில் துன்பம் மற்றும் எரிச்சல் தொடரும்.
குறள் 1208
எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ
காதலர் செய்யும் சிறப்பு.
எவ்வளவு நினைத்தாலும், காதலர் மீது குற்றம் சுமக்கமாட்டார்; அவரின் அன்பு சிறப்பாகும்.
குறள் 1209
விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார்
அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து.
“நீங்கள் இருவரும் வேறு அல்ல” என சொன்னவர் வேரில்லாமல் இருப்பதை நினைத்து உயிரின் துன்பம் காணப்படுகிறது.
குறள் 1210
விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப்
படாஅதி வாழி மதி.
பிரிந்து சென்றவரை என் கண்களால் காண முடியும்வரை நீ மறையாமல் வாழவேண்டும் என்று உள்ளம் வேண்டுகிறது.